Bir zamanlar, bir alimin yanında gençler kitap okuyor, ilim tahsil ediyorlardı. Bir gün gençlerden birisi alimin yanına geldi ve “Efendim, ilim tahsilime artık devam edemeyeceğim” dedi. “Küçücük bir evde, kardeşlerimle ve annem babamla birlikte yaşıyorum. İlim öğrenmek için yoğunlaşmak ve dikkatini toplamak gerekiyor, ama benim şartlarım buna hiç uygun değil.”

Alim, önce gence bir şey demedi; sonra eliyle gökyüzündeki güneşe işaret ederek eliyle yüzünü kapamasını istedi. Genç öğrenci, denileni yaptı ve elleriyle yüzünü örttü. Alim, daha sonra şöyle dedi:

“Ellerin küçük; ama kocaman güneşin enerjisini, ışığını ve haşmetini örtmeye yetiyor da artıyor. Aynen bunun gibi, hayatında karşılaştığın ufak tefek sorunlar da seni ilim öğrenme yolunda ilerlemekten alıkoyuyor. Nasıl elin, güneş ışığının sana ulaşmasını engelliyorsa, yeterli azmi göstermeyişin de içindeki ışığın parlamasını engelliyor. O halde, kendi gayretsizliğin ve çaresizliğin için başkalarını suçlama ve bahaneler arama”.

Bazen kendimize çok güvendiğimiz anlar olur, böyle olduğunda her şey yolundadır. Örneğin çok zor olan bir sınavdan başarıyla çıkmışızdır, moralimiz yükselir ve kendimize olan güvenimiz en üst seviyededir. Ama hayat her zaman böyle değildir. Bazen de çok iyi bildiğimiz bir işte başarısız olabilir ya da iyi giden birçok şey bir anda kötü gitmeye başlar. Her iki durumda da karşı karşıya olan bizsek neden bazen her şey mükemmelken bazen aynı durum bir anda kötü oluverir?

Arada bu şekilde bir farklılığın neden olmasına sebep olan şey tamamen o anda hissettiklerimiz, kaygı durumumuz yani olay anındaki ruh halimizdir.

Üstünden kalkamayacağımız bir durumla karşı karşıya kaldığımızda bahaneler üretmeye ve bir suçlu aramaya yöneliriz.  Peki nedir bizi buna yönelten? Belki de bahanelerin her hangi bir nedene bağlanması bir anlık rahatlama hissi verir, fakat bu kesinlikle kişi için geçici bir çözümdür.

Örneğin üniversiteye hazırlanan bir genç için içinde bulunduğu hazırlık evresi oldukça zor bir dönemdir onun için. Bazen sınavlarda çok başarılı olurken kimi zaman başarısız da olabilir. Burada önemli olan kendine olan güveni hiçbir zaman kaybetmemektir. Her insan bazen yaptığı işten sıkılabilir, sınava hazırlanan öğrenci de elbette uzun bir hazırlık sürecinden geçiyor ve sıkıldığı, bunaldığı dönemler oluyor hiç şüphesiz. Peki böyle bir durumla karşı karşıya kalındığında her şeyi öylece bırakıp bahaneler mi üretmeli? Yoksa asla vazgeçmeden, şimdiye kadarki çabalarımızı da göz önünde bulundurarak yarışa devam mı etmeli?

Böyle bir durumda hayattaki hedeflerinize, geleceğinizle ilgili planlarınıza ve daha sonrasında neler yapacağınıza dair bir düşünün. İçinde bulunduğunuz dönemin hedefi ders çalışarak bu sınavı kazanmak olduğuna göre, kesinlikle sınava odaklanmalı ve asla çalışmayı bırakmamalısınız.

Kişinin amaçlarına ulaşmasını engelleyen en büyük etken kendisidir. Kendi duvarlarını aşan, önüne çıkan her engeli kolaylıkla aşar. Bırakın güneş önünüzde aydınlık bir yol olsun, hiçbir zaman güneşinizi ellerinizle kapatmayın.

Başarı için aydınlık bir yol sizin için her zaman en doğru yol olacaktır.


Kültür Akademi Rehberlik Uzmanı
Sonay Aydın